بوی سیب میدهی دختر :)

هفت سال در بلاگفا نوشتم. بقیه اش را اینجا از سر میگیرم

اینستاگرام من : mahi.hashemi

طبقه بندی موضوعی
آخرین مطالب
  • ۹۶/۰۱/۲۹
    10#
  • ۹۶/۰۱/۰۳
    9#

بخت ِ خوش

يكشنبه, ۳ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۰۷:۰۹ ب.ظ

خوشبختی شبیه هرم است. هرچه از قاعده به سمت نوک حرکت می‌کنیم مصادیق آن جزئی‌تر و احساس فرد از خوشبختی عمیق‌تر می‌شود. من که یک مهندس شیمی ساده‌ام و در هیچکدام از واحدهای دانشگاهی با شیوه شناسایی و طبقه‌بندی عوامل خوشبختی آشنا نشدم. صرفا می‌توانم در باب خوشبختی همین را بگویم که شبیه هرم است و اگر از فلان به بهمانش بروی، چُنین می‌شود و چُنان. اما این را مطمئنم که "حس درک شدن از سوی دیگری" یکی از مصادیق اصلی خوشبختی‌ست و آنقدر پررنگ و موثر است که می‌تواند در بخش‌های بالایی هرم قرار بگیرد.

  • ماهی

#جدی

يكشنبه, ۳ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۰۶:۰۹ ب.ظ

از دیگران طلب ِ بی‌جا نداشته باشیم. آنها ارث پدری ما را بالا نکشیده‌اند. 

  • ماهی

10#

سه شنبه, ۲۹ فروردين ۱۳۹۶، ۱۲:۱۶ ق.ظ

از مجموعه هزار و یک دلیل ریز و درشت برای این چنین بی‌اندازه دوست داشتنت

  • ماهی

پند شبانه

يكشنبه, ۲۷ فروردين ۱۳۹۶، ۱۱:۲۵ ب.ظ

این خیلی مهم است که آدم بلد باشد به خودش افتخار کند و مرز بین این افتخار و شیفتگی اغراق‌آمیز و احمقانه نسبت به خود را بشناسد و رعایت کند. مهم‌تر اینکه بداند چه چیزی در وجودش آنقدر ارزش دارد که باید به آن افتخار کرد. مثلا چندان زیبا نیست کسی سینه ستبر کند و صدایش را بیاندازد روی سرش که ایهالناس! من به چشم‌های درشتم افتخار میکنم. آدم باید به چیزی ببالد که برای داشتنش، برای این چنین بالنده شدنش تلاش کرده باشد. وگرنه چشم درشت را که آهوی رمیده در دشت هم دارد

همین! برای امشب حرف دیگری ندارم. نکات بالا را رعایت کرده و بعنوان تکلیف جلسه بعدی به این فکر کنید که باید به چه چیزی از خود افتخار کنید.

  • ماهی

یازده و نیم شب

سه شنبه, ۲۲ فروردين ۱۳۹۶، ۱۱:۴۸ ب.ظ

خانه ما دو اتاق بیشتر ندارد. یکی از آنها مال من است که حالا به اشغال مادرم درآمده. یکی از دوقلوها در اتاق دیگر است و بابا و قل باقیمانده جلوی تلویزیون با حرارت فوتبال میبینند. ساعت یازده و نیم شب برای من وقت خواب نیست. وقت کتاب است. وقت فیلم است. وقت رقص جلوی آینه است. وقت ابرو برداشتن است. وقت دزدکی سر یخچال رفتن و خوردن شام باقیمانده است. وقت چای نبات پررنگ و غلیظ است. وقت لاک زدن و ده دقیقه بی حرکت نشستن و منتظر ماندن تا خشک شدن آنهاست. وقت در تخت دراز کشیدن و حرف زدن است؛ حرف زدن با خود، حرف زدن با دیگری، حرف زدن با دیگران. وقت گریه است. وقت تنها بودن است. یازده و نیم شب و ساعت های بعدش بهترین زمان برای تنها بودن است. یازده و نیم شب برای مامان معنای دیگری دارد ولی. او معتقد است در یازده و نیم شب باید اتاق دیگران را به تصرف خود درآورد و در تخت نرم غنیمت گرفته به آرامی خوابید.

حالا من آواره آشپزخانه ام؛ تنها نقطه خالی خانه. دستشویی و حمام هم هستند البته که یکی بو میدهد و دیگری مرطوب است. حالا من آواره پشت میزنشینی هستم که به صدای یخچال گوش میدهم و کتابی را میخوانم که بین خودمان بماند، آنقدرها هم ارزش خواندن ندارد.

  • ماهی

گیاهی که منم

سه شنبه, ۱۵ فروردين ۱۳۹۶، ۱۲:۱۱ ق.ظ

در من گیاهی کوچک زندگی میکند که نیاز دارد به نور خورشید، هوای تازه، غذای گرم، هم‌صحبتی دلنشین، خنده، باران و محبت. این‌ها را از طریق من بدست می‌آورد. من در نورگیرترین اتاق خانه می‌نشینم، پنجره را باز میگذارم و هوای تازه را نفس میکشم. ساعت‌ها به حرف‌های عزیزی گوش می‌دهم. آشپزی میکنم. انتظار باران را میکشم و سعی میکنم کسانی را روز به روز بیشتر دوست داشته باشم. من این‌ها را میگیرم و گیاه کوچکم سبز میشود، رشد میکند و گل می‌دهد. گل‌هایش رنگ شکوفه گیلاسند و بوی سیب دارند.

  • ماهی

#جدی

شنبه, ۱۲ فروردين ۱۳۹۶، ۱۲:۱۰ ب.ظ

از ساده‌ترین حقوق هر انسان در جامعه مدرن این است که خودش برای ماندن یا رفتن از گروه‌ها و کانال‌های تلگرامی تصمیم بگیرد!

  • ماهی

این درد غم‌انگیز

پنجشنبه, ۱۰ فروردين ۱۳۹۶، ۰۲:۰۶ ق.ظ

سوال مشترک رامبد از مهمان‌هایش این است...

"چی خیلی غمگینت میکنه؟"

چیزهای زیادی غمگینم میکنند. درواقع چیزهای خیلی زیادی هستند که غمگینم میکنند ولی اگر بخواهم روی بزرگترین عامل از گروه غیرشخصی‌ها دست بگذارم، تلاش بی‌وقفه و افراطی گروهی از دختران است برای زیبا شدن. به دختران همکلاسی خود در دانشگاه فکر کنید یا به دخترانی که در خیابان‌ها میبینید یا دختران دور و نزدیکی که میشناسید. چند نفر از آنها خودشان هستند؟ چند نفر از آنها خودشان را دوست دارند؟ چند نفر از آنها خودشان را همانطور که هستند پذیرفتند؟

من یک دخترم. یک دختر جوان بیست و چند ساله تحصیلکرده در خانواده‌ای متوسط؛ کاملا متوسط. بینی بزرگ قوس‌داری دارم. دندان‌هایم نامرتب است و تپل محسوب میشوم. با این حال چشم‌هایم پُر مژه‌اند. انگشت‌های کشیده‌ای دارم و لبخندم روی صورتم می‌نشیند. این منم. ظاهرم مطلق نیست. نقطه قوت دارد و نقطه ضعف. نقاط ضعف ظاهریم را میدانم و از تماشای نقاط قوتم لذت میبرم. بینی بزرگم را، ردیف نبودن دندان‌هایم را، اندام نامتناسبم را، خودم را همینطور که هستم قبول کردم. این منم... با همین ظاهر معمولی که لبخندش زیباست و چشم‌هایش زیباست و حتی اگر آنها هم نبودند، باز هم این قدرت را داشت که بگردد و زیبایی‌ها و نازیبایی‌های پیدا و پنهانش را دوست داشته باشد.

چیزی که غمگینم میکند همین است. این حلقه گمشده در زندگی دختران. این اعتماد به نفسی که ندارند. این شبیه همدیگر شدن. این من چقدر زشتم‌های بی‌رحم و واکنش‌های پوشاننده بی‌رحم‌تری که به دنبالش می‌آیند. این آرایش‌های غلیظ، این عمل‌های جراحی، این لباس‌های اشتباه، این رفتارهای زننده.

 شاید این مشکل مختص دختران نباشد که نیست و در پسران هم به گونه‌ای دیگر نمود پیدا کند. من از دخترها حرف میزنم چون خودم دخترم و این درد را میفهمم. حالا ولی حرفم با پسرهاست که معیارهای زیبایی برایشان تغییر کرده. سلیقه‌شان عوض شده. چیزهایی را دوست دارند که نباید دوست داشته باشند. که اصلا دوست داشتنی نیستند. پسرهایی که بُرنده شدند. مثل یک تیغ با نگاهشان، با زبانشان، با رفتارشان تحقیر میکنند و می‌بُرند و برچسب میزنند: "تو زشتی و خوشگل خواهی شد که اگر فلان کنی و بهمان". این درد ریشه دارد و ریشه‌هایش را میتوان هم در دخترها پیدا کرد و هم در پسرها. دختر خودش را قبول ندارد و پسر اعتماد به نفس دختر را میگیرد و به نحوی به تصمیماتش برای تغییر ظاهر جهت می‌دهد.

 این است که غمگینم میکند. که چرا بلد نیستیم خودمان را دوست داشته باشیم؟ چرا یادمان ندادند خودمان را دوست داشته باشیم؟

  • ماهی

9#

پنجشنبه, ۳ فروردين ۱۳۹۶، ۰۸:۰۱ ب.ظ

از مجموعه هزار و یک دلیل ریز و درشت برای این چنین بی‌اندازه دوست داشتنت

+ همانجا که گوگوش میخواند قد آغوش منی؛ نه زیادی نه کمی...

  • ماهی

نشر خوبی

جمعه, ۲۰ اسفند ۱۳۹۵، ۰۴:۱۱ ب.ظ

شبی که اشکان خطیبی مهمان خندوانه بود از کمپین کمک مالی برای خانه اوتیسم صحبت کرد که از بین تمام تراکنش‌هایی که به این منظور انجام شده، چهل هزارتای اونها تراکنش هزار تومانی بودن. یعنی چهل هزار نفر، فقط و فقط نفری هزار تومان برای کمک به خانه اوتیسم واریز کرده بودن که در مجموع میشه چهل میلیون تومان! یک حرکت کوچیک ولی همگانی میتونه چنین نتیجه بزرگی داشته باشه. قاعدتا رفتن هزار تومان از جیب ما هیچ تاثیر قابل توجهی توی زندگیمون نمیذاره ولی میتونه یه نتیجه خوب داشته باشه.

من از تمام کسانی که تا الان چه از طریق وبلاگ و چه از طریق اینستاگرام با من در ارتباط بودن و برای کمک به بچه‌ها قدم برداشتن بی‌اندازه ممنونم. به لطف و مهربونی شما تا به الان رقمی بیشتر از حد انتظار جمع شده. خواهش من از همه کسانی که این پست رو میخونن اینه که لطفا و لطفا و لطفا حداقل هزار تومان برای کمک به این بچه‌ها، بچه‌های شیرخوارگاه علی‌اصغر در مشهد، بذارین کنار. باور کنین که همین حرکت کوچیک میتونه نتیجه قشنگ و بزرگی داشته باشه.

و نکته آخر اینکه من صبح روز بیست و پنجم اسفند ماه تمام پول‌های جمع شده رو به حساب شیرخوارگاه واریز میکنم. پس اگر قراره محبتی داشته باشین لطفا تا قبل از بیست و پنجم اینکار رو انجام بدین. اگر هم این پست رو توی وبلاگتون به اشتراک بذارین تا در این فرصت باقیمانده تعداد بیشتری از این ماجرا باخبر بشن که دیگه محبت رو در حق بچه‌ها تمام کردین.

همچنین کمک‌هاتون رو میتونین به شماره کارت 6104337940689464، بانک ملت به نام مهشاد هاشمی واریز کنین. 

بازم ممنون بابت بخشندگی و اعتمادتون :)

  • ماهی